Donderdagnacht omstreeks 1 uur stond ik met 2 vriendinnen op de Oude Markt in Leuven. Gezellig, eerste avond na de examens. Bijpraten met een cocktail erbij. Tot ik een sms van mijn vader kreeg. “Michael Jackson overleden aan een hartstilstand, breaking news!”. We geloofden het eerst niet, maar toen we anderhalf uur later weer thuis kwamen en CNN opzetten, bleek dat het wel degelijk zo was. Michael, mijn eeuwige jeugdidool, is niet meer…
Ik kan me geen vakantie herinneren waar Thriller ons niet in de auto vergezelde op reis naar Frankrijk of Italië. Dat we probeerden dat dansje van de videoclip van Thriller te imiteren. Dat ik met mijn kinder-Engels luidkeels Beat It meebrulde. En ook zijn Essential Hits had hier de afgelopen jaren een vaste plaats in het huis en werd bij gelegenheid meermaals bovengehaald. Ook ik luisterde geregeld nog naar zijn platen, maar daar werd ik door vriendinnen alleen maar mee uitgelachen. Want wie vond Michael Jackson nu ook goed? Die doorgeslagen pedofiel?
Nee, voor mij was hij véél meer dan dat. Mijn held, die danste zoals niemand het kon. Die geniale shows bracht. Die reusachtige hits schreef. Mijn vrije tijd vulde ik tot enkele dagen geleden nog met het bekijken van live-video’s. Urenlang kon en kan ik nog steeds kijken naar die ontzettend getalenteerde man. En te bedenken dat hij exact even oud was als mijn eigen moeder…
Dat zijn leven niet makkelijk was, is wel alom bekend. En ergens vind ik het nog goed dat hij is heengegaan voor zijn 50 concerten. Want toegegeven, hoe hoog kan de kwaliteit zijn van een concert van een 50-jarige man die 50 (!) concerten moet geven, ook al is het Michael Jackson? Hij was ook maar een mens. Misschien is het maar beter zo dat hij bespaard is gebleven van de chaos en alle negatieve commentaar die zijn concerten zouden hebben teweeg gebracht.
R.I.P. Michael, ik hoop dat je eindelijk de rust hebt gevonden waar je al die jaren naar op zoek bent geweest. Je zal nooit vergeten worden…
